ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΒΡΑΑΜ: Οι επισκέψεις Τ/κ στα σχολεία μας δεν εγκυμονούν κινδύνους

Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, την Κυριακή 8 Μαρτίου 2009, ο πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών, Λάζαρος Αβραάμ :

Για το επίμαχο, όπως αποδεικνύεται, ζήτημα υλοποίησης του στόχου για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης στα σχολεία, η Προοδευτική μοιάζει να έμεινε μόνη της. Γιατί νομίζετε;

- Το ότι μοιάζει να μείναμε μόνοι μας είναι σχετικό. Η ΠΟΕΔ, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, εξέφρασε υποστήριξη στον στόχο του Υπουργείου Παιδείας. Εμείς ως Προοδευτική διαφωνήσαμε με την άποψη της πλειοψηφίας στην ΠΟΕΔ να εκφράσει την αντίθεση της με το σημείο ένα του στόχου του Υπουργείου για ανταλλαγή επισκέψεων μεταξύ μαθητών και δασκάλων των δυο κοινοτήτων. Ως Προοδευτική χαιρετίσαμε το στόχο του Υπουργείου από την αρχή. Ο στόχος της διαπολιτισμικότητας που προηγήθηκε εφαρμόστηκε στα σχολεία μας με άψογο τρόπο και με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα . Μάλιστα, θεωρούμε ότι αργήσαμε με με το νεότερο με αυτό στόχο κατά μερικές δεκαετίες. Ο στόχος της ειρηνικής συμβίωσης αποτελεί συνέχεια του στόχου της διαπολιτισμικότητας που εφαρμόστηκε τόσο πετυχημένα. Είναι απαράδεκτο να ερχόμαστε σε επαφή με τόσες άλλες εθνότητες και να μην ξέρουμε το σύνοικο στοιχείο της πατρίδας μας από το οποίο απέχουμε μερικά χιλιόμετρα .

Γιατί δεν συμμερίζεστε την εκτίμηση ότι τυχόν επισκέψεις Τουρκοκυπρίων στα σχολεία μας ελλοχεύουν κάποιους κινδύνους;

- Κίνδυνοι θα υπήρχαν εάν υποστηρίζαμε χωρίς περιορισμούς και χωρίς ιδιαίτερη προσοχή τις ανεξέλεγκτες επισκέψεις παιδιών από τις ελεύθερες περιοχές σε σχολεία των κατεχομένων. Υπό αυτές τις περιστάσεις θα μπορούσε ίσως να εγερθεί κάποιο θέμα αναγνώρισης της κατοχής κλπ. Όμως το να έρχονται στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας και να επισκέπτονται τα σχολεία μας Τ/κ μαθητές και Τ/κ δάσκαλοι δεν εγκυμονεί οποιουσδήποτε κινδύνους. Το όφελος από τέτοιες επαφές θα είναι πολύ μεγάλο. Και φυσικά θα είμαστε πολύ προσεχτικοί σε αυτές τις επαφές και δεν θα αφήσουμε να δοθούν από οποιονδήποτε οποιαδήποτε μηνύματα αναγνώρισης του κατοχικού καθεστώτος. Με το να υπερτονίζουμε όμως αυτούς τους κινδύνους, παρεμποδίζουμε την υλοποίηση του στόχου που είναι το ουσιαστικότερο.

Δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα τόσο της ΠΟΕΔ συνολικά όσο και χωριστών εκπαιδευτικών οργανώσεων όπως η ΠΑΔΕΔ, να τοποθετηθούν κριτικά απέναντι σε μια εγκύκλιο του υπουργού Παιδείας; Ο υπουργός είναι υπεράνω κριτικής;

-Είναι απόλυτο δικαίωμα οποιουδήποτε να διαφωνήσει με οτιδήποτε, θεωρώ όμως ότι οι ηγεσίες των κινήσεων που διαφώνησαν με αυτή την πτυχή του στόχου στην ΠΟΕΔ παραγνώρισαν κάτι. Εάν ένα σχολείο, με απόφαση του διδασκαλικού συλλόγου, αποφάσιζε να κάνει επαφές με παιδιά Τ/κ η ΠΟΕΔ θα το απαγόρευε; Τι μήνυμα δίνουμε ως εκπαιδευτική οργάνωση όταν απαγορεύουμε την επαφή μεταξύ παιδιών της ίδιας χώρας;

Διαφωνείτε με την εκτίμηση ότι ο στόχος για την καλλιέργεια αντικατοχικής συνείδησης είναι υπέρτερος του στόχου για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης;

- Εμείς θεωρούμε ότι ο υπό έμφαση στόχος για κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης αποτελεί συμπλήρωμα του στόχου για αντικατοχική συνείδηση. Το να δεχτούμε στα σχολεία μας παιδιά Τ/κ, να συνομιλήσουμε μαζί τους και να συνομιλήσουν και αυτά μετά δικά μας παιδιά, αποτελεί αντικατοχική ενέργεια. Όταν τα παιδιά μας, Ε/κ και Τ/κ, βρεθούν μαζί σε μια αυλή ενός σχολείου, μιλήσουν και παίξουν μαζί, δημιουργούντα προϋποθέσεις για απομάκρυνση της κατοχής. Όλοι μιλούμε για επανένωση. Πως θα επανανένωσουμε όμως τη χώρα εάν δεν επανενώσουμε πρώτα το λαό;

8 Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

8 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Η ημέρα αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα και τους ταξικούς αγώνες ενάντια στην ανισότητα. Η μέρα αυτή δεν έχει τίποτα να κάνει με φεμινιστικά κινήματα και αταξικές προσεγγίσεις του γυναικείου ζητήματος.

Ήταν η Β΄Διεθνής Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, στην Κοπεγχάγη το 1910, που καθιέρωσε την 8η Μαρτίου ως Διεθνή Μέρα της Γυναίκας, μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν. Η Κλάρα Τσέτκιν ήταν επιφανής στέλεχος του Γερμανικού και του Παγκόσμιου Εργατικού και Κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν επικεφαλής του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και δούλεψε στις διεθνείς σοσιαλιστικές οργανώσεις των Γυναικών, ενώ από το 1921 ήταν μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Η επιλογή της 8ης Μαρτίου οφείλεται στις εργάτριες στα υφαντουργία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, οι οποίες την 8η Μαρτίου 1857, κατήλθαν σε απεργία ζητώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και μείωση των 16 ωρών που εργάζονταν, παίρνοντας ταυτόχρονα μικρότερους μισθούς από τους άντρες. Ζητούσαν δεκάωρο, εξίσωση των μισθών των ανδρών και γυναικών καθώς και αιτήματα ενάντια στην εκμετάλλευση, κατά των φυλετικών διακρίσεων, κατά της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών. Οι εργοδότες τους τότε, απάντησαν με μαζικές απολύσεις και τρομοκρατία σε βάρος των απεργών. Η τρομοκρατία και οι απειλές των εργοδοτών δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τον παλμό και τον όγκο των απεργών, έτσι οι εργοδότες στράφηκαν στην πρόσφιλή τους μέθοδο, την αστυνομοκρατία και οι απεργίες βάφτηκαν με αίμα. Για πρώτη φορά όμως, το 1857, προβάλλεται το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων και της ανισοτιμίας μεταξύ των δυο φύλων σε συνδυασμό με την ταξική πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Επίσης για ακόμη μια φορά διαφαίνεται η δυναμική παρουσία της γυναίκας στους αγώνες για καλυτέρευση της κοινωνίας.

Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών χαιρετίζει τις γυναίκες - εκπαιδευτικούς και τις διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα για περαιτέρω μείωση της ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εκπαίδευση, για περαιτέρω αύξηση της άδειας μητρότητας, για γονική άδεια με απολαβές και για αύξηση της άδειας θηλασμού.

Γραφείο Τύπου Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών

Κυπριακό και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Η συγκυρία
Βρισκόμαστε στις αρχές του νέου σχολικού έτους και έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε ή και να συμμετέχουμε-με τον ένα ή τον άλλο τρόπο-στις τρέχουσες εξελίξεις που σημειώνονται στην Κύπρο, σε μια συγκυρία, στην οποία κυριαρχούν δύο ζητήματα. Από τη μια, τα «προβλήματα» του σχολείου που σχεδόν «εθιμοτυπικά» αναδεικνύονται κάθε φορά με την έναρξη του σχολικού έτους (επάρκεια αιθουσών, έγκαιρη διάθεση βιβλίων, ελλείψεις, κ.α.). Από την άλλη, η διαδικασία των συνομιλιών για αναζήτηση « δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του Κυπριακού, στο πλαίσιο της πολιτικής επιλογής που έχει γίνει από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας για «ειρηνική λύση»,την «αποκατάσταση των βασικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων» και την «πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων». Πρόκειται για μια επιλογή που έχει εξασφαλίσει ευρεία αποδοχή, συναίνεση και υποστήριξη από την πλευρά όλων σχεδόν των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Η συγκεκριμένη συγκυρία προσφέρεται για να σχολιάσουμε τη θέση ότι η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής δε μπορεί να είναι αποκομμένη από τις πολιτικές που ασκούνται σε άλλα πεδία (οικονομική, κοινωνική, εξωτερική, κ.α.). Μόνο έτσι η εκπαιδευτική πολιτική γίνεται κινητήρια δύναμη και μοχλός για τη διαμόρφωση και την άσκηση ευρύτερης κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι συστηματικά συνδέουμε τις επιμέρους πολιτικές ώστε να συγκροτούν ενιαίο πλαίσιο αρχών και πρακτικών που με όρους συμπληρωματικότητας να προσδίδουν στα επιμέρους μέτρα προστιθέμενη αξία. Να το πούμε αλλιώς: το Κυπριακό συνδέεται άμεσα με τα εκπαιδευτικά και οι επιλογές για επιδίωξη «δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού» προϋποθέτουν τη στράτευση και ενεργοποίηση των κρατικών ιδεολογικών μηχανισμών, όπως είναι τα σχολεία. Αυτό σημαίνει ότι η αναζήτηση δίκαιης λύσης δεν είναι απλώς υπόθεση της «διπλωματίας»,των διαβουλεύσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας και της παρέμβασης διεθνών οργανισμών. Τα σχολεία , με τη μορφή και το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, με το σύνολο των εμπλεκομένων φορέων, καλούνται να αναπτύξουν «εσωτερική εκπαιδευτική πολιτική» που να αποτυπώνει και να αντανακλά τις συνιστώσες της εξωτερικής εκπαιδευτικής πολιτικής που ασκείται στο Κυπριακό. Όσο τα σχολεία μένουν «ουδέτερα» ή τηρούν «στάση αναμονής» ή διαιωνίζουν εκπαιδευτικές πρακτικές που δεν προωθούν την ειρηνική συμβίωση, την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό και την ισότιμη συνεργασία ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ουσιαστικά αντιστρατεύονται την επιλογή για «δίκαιη και βιώσιμη λύση».Στην Κύπρο, ακούγονται ορισμένες φωνές που προτείνουν ως επιλογή την «απόσταση»(:μακριά η εκπαίδευση από την πολιτική) ή μια «στάση αναμονής» σε σχέση με τις διαδικασίες «επίλυσης του Κυπριακού». Μια τέτοια επιλογή δεν είναι, βέβαια, ουδέτερη, μια και αυτή δεν ευνοεί την ανάπτυξη πειστικών, ολοκληρωμένων και συγκροτημένων πολιτικών «επαναπροσέγγισης».

Μια εκπαιδευτική πολιτική με βασική συνιστώσα την «επαναπροσέγγιση»,στη συγκεκριμένη συγκυρία, αποκτάει, τα χαρακτηριστικά ριζοσπαστικής προοδευτικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ,όταν οι διακηρύξεις γίνονται «υλική» δύναμη και αποτυπώνονται με συστηματικό τρόπο τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενο των επιμέρους εκπαιδευτικών μέτρων. Από αυτή την άποψη ,η εγκύκλιος που έχει απευθύνει το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, με στόχο την «Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας» έρχεται για να υπογραμμίσει με τον πιο πειστικό τρόπο τη διαλεκτική σύνδεση του Κυπριακού και με τα Εκπαιδευτικά. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αναπτύξουν ειδικές ενδοσχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες (εργασίες, εκδηλώσεις, συναντήσεις, διδασκαλία επιλεγμένων, κ.α.) για την προώθηση του συγκεκριμένου στόχου. Όπως, πολύ χαρακτηριστικά, υποστηρίζεται από πολλούς "ριζοσπάστες" παιδαγωγούς, το ζητούμενο, σε κάθε περίπτωση, είναι η υποστήριξη των εκπαιδευτικών ώστε να συνδέουν τον παιδαγωγικό τους λόγο και την εκπαιδευτική τους πράξη με την κοινωνικοπολιτική παρέμβαση και την κοινωνική πάλη για αλλαγή εκπαίδευσης και κοινωνίας .Σε μια τέτοια περίπτωση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ευαισθητοποίηση των εκπαιδευτικών ώστε να είναι σε θέση να κάνουν συνειδητές επιλογές, αφού εξετάζουν τόσο τις αφετηρίες, τους σκοπούς και τις προεκτάσεις της πράξης τους όσο και τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους που κυριαρχούν στην αίθουσα διδασκαλίας, στο σχολείο και στην κοινωνία.

Εναρμόνιση και επαναπροσέγγιση
Με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εκπαιδευτική πολιτική καλείται να αποκτήσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό. Oι εκπαιδευτικές πολιτικές των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαίνεται ότι σιγά-σιγά εγγράφουν τάσεις για ενιαία ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πολιτική. Παρά τις διαφορές τους, και με όλες τις αντιφάσεις, τις εξάρσεις επιτάχυνσης ή ασυνέχειας, τις αναστολές και τις αναιρέσεις, συμμετέχουν σε ένα πρωτοφανή, για την ιστορία της εκπαίδευσης, σχεδιασμό εναρμόνισης που συνδέεται με μια μορφή θεσμικής διεθνοποίησης της εκπαίδευσης. Με πολιτικές υποστήριξης, συμπλήρωσης και επικουρικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και γενικότερα σε μια Ευρώπη που αλλάζει, δρομολογούνται εξελίξεις που συνδέονται με το τέλος του μονοπωλίου του έθνους-κράτους και που αναδεικνύουν τάσεις ομοιοτροπίας και εναρμόνισης στην εκπαιδευτική πολιτική των κρατών- μελών.

Η κυπριακή εκπαίδευση καλείται να δώσει τη δική της εκδοχή "ευρωπαϊκού προσανατολισμού», βάζοντας στο επίκεντρο σημαντικά πολιτικά ερωτήματα που αναφέρονται στην κυριαρχία ενός νέου ευρωκεντρισμού, νέων μορφών ανισότητας και διακρίσεων, στην κυριαρχία ορισμένων πολιτισμικών αγαθών, τη διείσδυση των "δυνάμεων" της αγοράς στην εκπαίδευση κ. α.. Σε συνδυασμό με αυτά, η κυπριακή εκπαίδευση καλείται να δώσει ολοκληρωμένη και αποτελεσματική «ευρωπαϊκή» απάντηση στην πολιτική «επαναπροσέγγισης» που να υποστηρίζει την επίλυση του «κυπριακού» και την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, όσοι ασκούν εκπαιδευτική πολιτική καλούνται να εξετάζουν το βαθμό στον οποίο η επιλογή της εναρμόνισης συνδέεται με ουσιαστική μεταλλαγή των εσωτερικών δομών και του περιεχομένου της εκπαίδευσης και να αποφεύγονται μέτρα μηχανιστικής προσκόλλησης στην τροχιά της λεγόμενης εναρμόνισης. Η επιλογή της ευρωπαϊκής εναρμόνισης είναι αρκετά σύνθετη διαδικασία και από ο τι φαίνεται δεν προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Έχει εξασφαλισμένη ευρεία συναίνεση. Γιατί άραγε η εκπαιδευτική πολιτική της «επαναπροσέγγισης» προκαλεί κραδασμούς; Εδώ διαφαίνεται μια θεμελιακή αντίφαση. Είναι βέβαιο πως όσοι αντιτίθενται στο στόχο της συμφιλίωσης μέσα και από την εκπαίδευση συμβάλλουν σε μια ιδιότυπη ιδεολογική ρύπανση:«η σχολική ιστορία έχει γραφεί και μία είναι η τελεσίδικη εκδοχή της»,κ.α.. Αυτό εμποδίζει την προώθηση των στόχων της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που εμπεριέχει ως δομικά της στοιχεία την «ειρηνική συμβίωση»,τη «συνεργασία» και τον «αμοιβαίο σεβασμό» ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.

Θα υποστηρίζαμε ότι η επιλογή της ευρωπαϊκής εναρμόνισης εμπεριέχει ως δομικό της στοιχείο την πολιτική της επαναπροσέγγισης και μέσα από την εκπαίδευση. Δεν είναι δυνατή η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής με αρχές εναρμόνισης και επαναπροσέγγισης, χωρίς την προώθηση συγκεκριμένων επεξεργασμένων, θεμελιωμένων και έγκυρων προτάσεων που να λαμβάνουν υπόψη τη συνύπαρξη και την ειρηνική συμβίωση δυο εθνικών κοινοτήτων (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι), άλλων κοινοτήτων (Μαρωνίτες , Αρμένιοι και Λατίνοι) και άλλων πολιτισμικών ομάδων(μετανάστες, τσιγγάνοι, κ.α.). Πρακτικές αδράνειας, σιωπής, απόσυρσης, συλλογικής αδιαφορίας ή παθητικής άρνησης στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού συστήματος, των τοπικών κοινωνιών και της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν προσφέρονται για την ανάπτυξη κοινωνικής αλληλεγγύης και σύσφιξης των σχέσεων και για την προώθηση αρχών κοινωνικής δικαιoσύνης , αλληλεγγύης, σεβασμού και ισοτιμίας στο σχολείο και στην κοινωνία. Δεν ξέρω Τζούντο, αλλά καταλαβαίνω πως αρχή του είναι ότι ο καθένας από τους συμμετέχοντες ξεκινάει από την παραδοχή ότι ο «άλλος» διαθέτει δύναμη, ενέργεια και τεχνική. Αυτά τα αξιοποιεί συμπληρωματικά με τη δική του. Δεν είναι πως χωρίς τον «άλλο» δεν θα είχε «αντίπαλο»... Είναι που χωρίς την ισοτιμία του άλλου δεν μπορεί να αναπτύξει τις δικές του ικανότητες και ποιότητες!

Μια πραγματική ιστορία:

Η Άννα, νεοδιόριστη νηπιαγωγός, καλείται να παρουσιαστεί και να αναλάβει «υπηρεσία» σε νηπιαγωγείο σε ένα απομακρυσμένο χωριό στην Ελλάδα. Δευτέρα πρωί, πηγαίνει στο νηπιαγωγείο και αρχίζει να ξεδιπλώνει τις παιδαγωγικές της ιδέες. Μετά από δύο ολόκληρες εβδομάδες δεν είχε καταφέρει να πείσει τα 5 νήπια που είχε να παίξουν ομαδικά παιγνίδια και άλλες ομαδικές δραστηριότητες. Άρχισε να ανησυχεί για την επάρκειά της και τα «παιδαγωγικά» που παρακολούθησε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών της Αθήνας! Δε μπορούσε να εξηγήσει τι συνέβαινε! Τα μεσημέρια μετακινούνταν προς ένα γειτονικό «κεφαλοχώρι» όπου αποφάσισε να μένει τα βράδια. Μια ημέρα, καθώς περιφερόταν στους δρόμους του μικρού χωριού, διαπίστωσε με έκπληξη ότι στο χωριό υπήρχαν δυο νεκροταφεία( «μπλε» και κόκκινο»)! Το διερεύνησε το ζήτημα και της έδωσαν την εξήγηση ότι τα δυο νεκροταφεία αποτύπωναν παλαιές μετεμφυλιακές έριδες που επιβίωναν ακόμη σε εκείνο το μικρό χωριό. Έτσι, έγινε σιγά-σιγά μια νηπιαγωγός ενημερωμένη γύρω από την ιστορία του μικρού χωριού και του νηπιαγωγείου κι άρχισε να σχεδιάζει ένα ουσιαστικό πλάνο παιδαγωγικής παρέμβασης για επαναπροσέγγιση γονέων , κηδεμόνων και νηπίων.
Η μικρή ιστορία δείχνουν το δρόμο που έχουν να κάνουν οι ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι εκπαιδευτικοί. Σε όλη αυτή την υπόθεση , ας μη ξεχνάμε, πως αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες για «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού και για επαναπροσέγγιση «βαδίζουν αργά», εκτός και αν η κοινωνική δυναμική τις επιταχύνει

Στη σημερινή συγκυρία, φαίνεται ότι ο Υπουργός Παιδείας και όσοι εργάζονται στη Μονάδα Υποστήριξης της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης της Κύπρου, το ξέρουν καλά αυτό...
του Γιώργου Μαυρογιώργου
http://www.alfavita.gr/artra/art28_2_9_213.php

Στηρίζουμε τους καθηγητές της Αγγλικής Σχολής

Μερίδα γονιών μαθητών της Αγγλικής Σχολής που επιθυμούν την μετατροπή του εκπαιδευτικού ιδρύματος σε «καθαρόαιμο» ελληνικό σχολείο, αλλά δεν τολμούν να το πουν ξεκάθαρα, έχουν εδώ και καιρό δημιουργήσει ιστοσελίδα την οποία χρησιμοποιούν για να σπιλώνουν και να διασύρουν καθηγητές του σχολείου, οι οποίοι έκαναν το «λάθος» να εφαρμόσουν εκπαιδευτικά προγράμματα και οδηγίες του Σχολείου τους. Κάποιοι, προφανώς εκτός της Σχολής, σε μια προσπάθεια να στηρίξουν τους καθηγητές στο έργο που επιτελούν αλλά και να απαντήσουν στα ψεύδη και στις ανυπόστατες κατηγορίες μιας πολύ μικρής μειοψηφίας προχώρησαν και δημιούργησαν το δικό τους Διαδικτυακό χώρο και άρχισαν να συγκεντρώνουν υπογραφές στήριξης της Αγγλικής Σχολής και των καθηγητών της.

Το ψήφισμα στήριξης, όπως ονομάζεται, βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.gopetition.com/petitions/inclusive-education.html και έχει μέσα σε λιγότερο από μία βδομάδα συγκεντρώσει εκατοντάδες υπογραφές και σχόλια προοδευτικών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό έχει ενοχλήσει αφάνταστα, όπως πληροφορούμαστε, τη μερίδα των «ελληνοφρόνων» γονιών και των εξωσχολικών υποστηρικτών τους, αφού βλέπουν πως οι μέθοδοι τους δεν έχουν πέραση.

Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς όπως διαβάσουν και υπογράψουν το ψήφισμα στήριξης των καθηγητών της Αγγλικής Σχολής.

Πατήστε εδώ για το Ψήφισμα

Κανεί πιον!!!

Η Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»διοργανώσε με επιτυχία Δικοινοτική Πορείακαι συγκέντρωσηγια την αλήθεια και την ελπίδα σήμεραΣάββατο 7 Μαρτίου. Οι εκπαιδευτικοί και των δύο κοινοτήτων που συμμετείχαν έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ειρηνης και συνεργασίας. Τα ορατά κι αόρατα συμαρτοπλέγματα που στήνουν οι αντιδραστικές εθνικιστικές ομάδες δεν θα εμποδίζουν τον αγώνα μας για επανένωση όλων των Κυπριών. Οι διαρκώς ογκούμενες κοινές εκδηλώσεις μας δίνουν ζωή στην ελπίδα και κλονίζουν τα σωβινιστικά ψεύδη, την έχθρα και την διχοτόμηση.

Από το ιστιολόγιο
http://teachershistorybook.blogspot.com

Θεατρική Παράσταση Προοδευτικής Λεμεσού

“ Ήταν όλοι τους παιδιά μου”
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009, στις 20:30

ΘΕΑΤΡΟ ΡΙΑΛΤΟ στη Λεμεσό
Πληροφορίες:
1. Μάριος Ρήγας 99423223
2. Ρίκκος Αγαθοκλέους 99625691
3. Γιώργος Αγαθοκλέους 99891920
4. Λάμπρος Στεφάνου 99310517
5. Ανδρέας Ξενοφώντος 99699682
6. Τούλα Αναστασίου 99542120
7. Θέατρο ΡΙΑΛΤΟ 77777745

Το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» είναι βασισμένο στη μεγάλη παράδοση του ρεαλιστικού θεάτρου. Στο έργο ο Τζο Κέλλερ, ένας εργοστασιάρχης, στη διάρκεια του 2ου Παγκ. Πολέμου, παράγει εξαρτήματα πολεμικών αεροπλάνων και τα πουλάει στην Αμερική. Στον πόλεμο υπηρετούν και τα δυο παιδιά του. Μια παρτίδα από τα εξαρτήματα που παράγει έχουν βγει ελαττωματικά αλλά αυτός, εν γνώσει του, τα παραδίδει στην Αεροπορία. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος κάποια αεροπλάνα πέφτουν και στο τέλος αποκαλύπτεται η αλήθεια.

Σκηνοθεσία:Χρίστος Ζάνος Σκηνικά-κοστούμια: Κώστας Καυκαρίδης Μουσική επιμέλεια: Σάββας Σάββα. Πρωταγωνιστούν: Στέλιος Καυκαρίδης, Μαριάννα Καυκαρίδου, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Πόπη Αβραάμ, Σπύρος Γεωργίου, Βασίλης Μιχαήλ, Ανδρέας Νικολαϊδης, Άννα Γεωργίου, Κωνσταντίνος Γαβριήλ.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών συνεχίζει για 7η χρονιά την πετυχημένη συνεργασία της με το Σατιρικό Θέατρο. Ευχαριστούμε ξανά όλους τους εκπαιδευτικούς που με τόση θέρμη στηρίζουν αυτή τη συνεργασία. Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών έχει αγοράσει την παράσταση από το Σατιρικό Θέατρο και προσφέρει στους εκπαιδευτικούς επιχορηγημένα εισιτήρια.
Τιμή Εισιτηρίου : Μόνο €7
(αντί €12 κανονικής τιμής)

Αυτά που μας Ενώνουν

Αυτά που μας ενώνουν...


Ανήκω κι εγώ στη γενιά εκείνη που της έμαθαν ότι δεν πρέπει να ξεχνά αλλά να αγωνίζεται. Ανήκω κι εγώ στη γενιά εκείνη που της είπαν τι πρέπει να θυμάται και πώς να αγωνίζεται. Τι άραγε πρέπει να θυμόμαστε; Πώς άραγε πρέπει να αγωνιζόμαστε;

Η μνήμη της ιστορίας του τόπου μας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Μια τέτοια μνήμη συνιστά εκ των πραγμάτων λήθη της ιστορικής αλήθειας και ενισχύει κοινωνικές παθολογίες, όπως αυτήν του εθνικισμού και του φανατισμού. Δε θα ακολουθήσω το δρόμο της λήθης, δε θα περπατήσω στα μονοπάτια της υποκρισίας.

Μας έχουν μάθει καλά όλα όσα χωρίζουν Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους. Κι αν κάποια τα ξεχάσαμε φρόντισαν να μας τα θυμίσουν τις τελευταίες εβδομάδες. Φρόντισαν μεθοδικά, να γεμίσουν και πάλι τις καρδιές μας με θλίψη και θυμό.

Εκεί, ξεχασμένα στις σελίδες της ιστορίας, βρίσκονται όλα αυτά που ενώνουν Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους. Φροντίσαμε να τα παραμερίσουμε για να μην ενοχλούν τη συνείδησή μας. Αδιαφορήσαμε και αφήσαμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς. Η δική μου συνείδηση επαναστάτησε...

Ανήκω κι εγώ στη γενιά εκείνη που είδε πρώτη φορά Τουρκοκύπριο στους κήπους του Λήδρα Πάλας. Ανήκω κι εγώ στη γενιά εκείνη που σαν τουρίστας επισκέφτηκε την κατεχόμενη γη μας. Ανήκω όμως και στη γενιά εκείνη, που έμαθε να ερευνά, να αξιολογεί, να κρίνει και προπαντός να στοιχειοθετεί και να επιχειρηματολογεί. Πιο κάτω θα αφήσω την ιστορία να μιλήσει για όσα μας ενώνουν. Είναι σ΄ αυτά που πρέπει να στηριχθούμε αν θέλουμε να ενώσουμε την πατρίδα μας.

Ναι φίλε Ελληνοκύπριε, σε μια άλλη εποχή οι Τουρκοκύπριοι αγωνίστηκαν για σένα. Ναι φίλε Τουρκοκύπριε, σε μια άλλη εποχή οι Ελληνοκύπριοι έχυσαν το αίμα τους για σένα.

Όπως θα δούμε στη συνέχεια, είναι πολλοί οι αγώνες που έκαμαν μαζί οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι εργάτες για μια καλύτερη, πιο ανθρώπινη ζωή για τους ιδίους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Είναι βέβαια αδύνατη, στα πλαίσια ενός άρθρου, η παράθεση όλων των κοινών αγώνων και θυσιών Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Επέλεξα να παρουσιάσω πιο κάτω τις προεξέχουσες περιπτώσεις, όσα κατά την κρίση μου επαρκούν για να σκιαγραφήσουν με σαφήνεια την εικόνα της Κύπρου πριν τα χρόνια της ανεξαρτησίας.

Η σημαντικότερη απεργία, πριν την οργάνωση των εργατών σε συντεχνίες, ήταν αυτή των σιδηροδρομικών τον Ιούλη του 1941. Το βασικό αίτημα σ΄ αυτή την απεργία ήταν η αύξηση των πενιχρών μεροκάματων. Όταν η απεργιακή επιτροπή αρνήθηκε να καλέσει τους απεργούς να επιστρέψουν στις εργασίες τους, τα μέλη της μαζί με μερικούς άλλους απεργούς, συνελήφθηκαν από την αστυνομία και παραπέμφθηκαν στο δικαστήριο όπου καταδικάστηκαν σε φυλάκιση. Η καταδίκη και η φυλάκιση των σιδηροδρομικών προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών (Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και Αρμένηδων), με αποτέλεσμα το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου οι φυλακισμένοι να αφεθούν ελεύθεροι. Η απεργία έληξε με την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργατών στις 11 του Ιούλη 1941.

Γυρίζοντας τις σελίδες της ιστορίας, συναντούμε λίγα χρόνια μετά τους απεργιακούς αγώνες του 1948, οι οποίοι συνιστούν μια από τις σημαντικότερες αποδείξεις της ειρηνικής συμβίωσης αλλά και των κοινών αγώνων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Οι απάνθρωποι όροι και συνθήκες δουλειάς, τα εξαιρετικά χαμηλά μεροκάματα, η ετσιθελική επιβολή απαράδεκτων όρων εργασίας, η φτώχεια και η εξαθλίωση, αποτέλεσαν την αφορμή για το ξέσπασμα των μεγάλων απεργιακών αγώνων των μεταλλωρύχων, των αμιαντωρύχων και των οικοδόμων.
Οι αγώνες αυτοί ήταν η απαρχή για τη θεμελίωση των πρώτων εργατικών κατακτήσεων που έγιναν βάση ακόμα και για τις σημερινές κατακτήσεις των εργαζομένων, όπως το δικαίωμα για συλλογικές διαπραγματεύσεις και συλλογικές συμβάσεις, για ανθρώπινες συνθήκες απασχόλησης και μισθοδοσίας. Τότε κανένας δε νοιάστηκε να ξεχωρίσει τους Ελληνοκύπριους από τους Τουρκοκύπριους. Οι σφαίρες και τα σίδερα της φυλακής δεν έκαναν διακρίσεις. Το χώμα που σκέπασε τους δολοφονημένους απεργούς δε νοιάστηκε για την εθνικότητα, τη θρησκεία ή τη φυλή τους.

Το παράδειγμα των απεργιακών αγώνων του 1948 ακολούθησαν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργάτες κατά τη δεκαετία του 1950. Κάποιες απ΄ αυτές τις περιπτώσεις είναι η απεργία των λιμενεργατών της Λεμεσού το 1952, οι απεργίες των μεταλλωρύχων της Καλαβασού, των μεταλλωρύχων της Λίμνης και των λιμενεργατών στην Πάφο το 1955, καθώς και οι απεργίες των εργατών των κυβερνητικών και στρατιωτικών έργων το 1960. Παράλληλα, την ίδια περίοδο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ρίχτηκαν μαζί στον αγώνα για τη θέσπιση νομοθεσίας Κοινωνικών Ασφαλίσεων καθώς και στον αγώνα για την ίδρυση και λειτουργία των συντεχνιακών φαρμακείων.

Οι κοινοί αγώνες των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων εργαζομένων, δεν περιορίζονταν όμως μόνο σε κοινές απεργίες, που είχαν να κάνουν με τα οικονομικά και επαγγελματικά τους προβλήματα. Οι κοινοί αγώνες επεκτείνονταν και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Ανάμεσα σε πολλά παραδείγματα, ξεχωρίζει η περίπτωση του σεισμού στην Πάφο που έγινε στις 10 Σεπτεμβρίου 1953. Ο δολοφονικός σεισμός προκάλεσε το θάνατο σε 40 πρόσωπα και τραυμάτισε πάνω από 100. Από τους 40 σκοτωμένους οι 13 ήταν Τουρκοκύπριοι.

Για την αντιμετώπιση των τεραστίων καταστροφών που έγιναν κινητοποιήθηκαν εκτός από την κυβέρνηση, τα κόμματα, οι οργανώσεις, η εκκλησία και διάφορα ιδρύματα, σχεδόν όλος ο λαός Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Πολλές εκατοντάδες εργάτες απ’ όλη την Κύπρο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση των διαφόρων οργανώσεων, δούλεψαν εθελοντικά, για να ξεθάψουν από τα ερείπια τις περιουσίες των σεισμοπαθών, για την κατεδάφιση των ετοιμόρροπων σπιτιών και για το καθάρισμα των δρόμων. Στο ταμείο που ιδρύθηκε για την ανακούφιση των σεισμοπαθών συνεισέφεραν χιλιάδες πρόσωπα, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Η παρουσίαση όλων αυτών που ενώνουν Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους δε θα μπορούσε να σταματήσει εδώ. Αν σταματούσα εδώ, θα ήμουν άδικος απέναντι σε όλους τους απλούς ανθρώπους μιας άλλης Κύπρου, που ζούσαν σε μια κοινή πατρίδα και μοιράζονταν μια κοινή καθημερινότητα. Μας ενώνει λοιπόν ακόμα, η ιστορία της Ραζιέ της μαμμούς που ξεγέννησε την Ανδρονίκη. Μας ενώνει η ιστορία του μικρού Γιουτζέλ που έπαιζε κάθε μέρα με τον Αντρέα, το Στέλιο, τον Άλκη, τον Αλέκο και το Δώρο στους δρόμους της Λεμεσού. Τότε η Ραζιέ δε ρώτησε την Ανδρονίκη αν ήταν Ελληνοκύπρια. Τότε ο Αλέκος δε ρώτησε τον Γιουτζέλ αν ήταν Τουρκοκύπριος. Τότε το μόνο που ένοιαζε τους ανθρώπους ήταν η πάλη για ένα καλύτερο αύριο.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, αναζητείται ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο που να χωρεί όλους όσους έχυσαν το αίμα τους για τούτη την πατρίδα. Συμπατριώτη και συμπατριώτισσα, μην ξεχνάς όσα μας ενώνουν και αγωνίσου για την επανένωση του τόπους μας. Μόνο έτσι θα σμίξουν και πάλι οι καρδιές των ανθρώπων. Μόνο έτσι δε θα πάει χαμένη η θυσία του Ντερβίς και του Κώστα...


Λάμπρος Στεφάνου

Μέλος Κεντρικής Γραμματείας Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών



Πηγές

Βαρνάβα, Π. (1997). Κοινοί εργατικοί αγώνες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων – Γεγονότα μέσα από την ιστορία. Λευκωσία: Εκδόσεις ΠΕΟ.
Γραικός, Ν. (1991). Ιστορία της ΠΕΟ. Λευκωσία: Εκδόσεις ΠΕΟ.
Παυλίδη, Γ., Σοφοκλέους, Γ., Φιλίππου, Π., Θωμά Γ. Α., & Χατζηγεωργίου, Τ. (2008). Το άλλο μισό. Λευκωσία: Εκδόσεις Άστρα.
Στεφάνου, Λ. (2002). Έτσι σηκώθηκε ο ήλιος – Η ζωή και η δράση του Λάμπρου Γονατά. Λευκωσία: Η. Λοϊζίδης ΛΤΔ.